فردای آنروز از سر کار هرچه به دخترتان و شوهرتان تلفن می زنید کسی گوشی را بر نمیدارد تا شب که با اتوبس به خانه بر می گردید ، دخترتان را زیر باران در انتظار می بینید که با دیدن شما زیر گریه میزند و تا خانه کلمه ای حرف نمی زند.... و در خانه کسی نیست... دخترتان اشاره به آشپزخانه می کند و در آشپزخانه با جسد شوهرتان روی زمین رو در رو می شوید که دور تا دورش را خون گرفته ... و دخترتان می گوید چون پدرش می خواسته به او تجاوز کند با چاقو به این روزش در آورده...وشما اولین کاری که می کنید زمین اشپزخانه را تمیز می کنید و دراین فکرید که با این جسدی که روی دستتان مانده چه باید بکنید.. 

آن چه که در بالا آمد ده دقیقه اول آخرین فیلم پدرو آلمودوار "بازگشت""(VOLVER) می باشد که  در نوع خودش یک شاهکار می باشد.

فیلم در جشنواره کن ، تقریبن نادیده گرفته شد و فقط جایزه بهترین بازیگر زن برای اولین بار در تاریخ جشنواره کن به بازیگران زن این فیلم تعلق گرفت و واقعن هم به حق.

فیلم با صحنه ای در قبرستان شروع می شود و با سیاهی در انتظار مرگ به پایان می پذیرد.

بازی ها به طرز حیرت انگیزی درخشان است از پنه لو په کروز گرفته که تا این زمان اصلن از بازیش خوشم نمی امد تا هنرپیشه نوجوانی که نقش دختر کروز را بازی می کند و جایره کن به حق به این گروه داده شد.

آلمادوار با طنز خاص خودش با موفقیت داستان را پیش میبرد و به هیچ عنوان دچار احساساتی گری های فمینیستی نمی شود در حالی که حضور مرد ها درطول کل فیلم بیش از پنج دقیقه نمیشود.

تصورش را بکنید این سوژه را بدهید دست یکی از این کارگردان های فمینیست خودی مثل تهمینه میلانی تا ببینید چه آش شله قلم کاری از آب در می آید.

فیلم را سه شنبه شب گذشته در برنامه سورپرایز فیلم سینمای محل مان دیدم و واقعن که سورپرایز بود به خاطر این که فیلم دو ماه دیگر در این جا اکران می شود.

مطلب آخر این که این پست آخرین مطلب من قبل از سفرم به ایران خواهد و نمیدانم که در ایران فرصت به روز کردن وبلاگ را دارم یا نه. امید که بتوانم با برخی از دوستان نادیده وبلاگی ملاقاتی داشته باشم. 

با سلام.

این دوست نادیده عزیز با چنان انرژی غریبی نه تنها هفته ای سه بار وبلاگش را به روز می کند بلکه تقریبن به تمام وبلاگ های سینمایی سر می زند و پیام می گذارد.

البته در این دو سالی که وبگردی نمی کردم دو وبلاگ دیگر بود که با علاقه هفته ای یکبار سر می زدم و می خواندم و لذت می بردم. اولی وبلاگ استاد و دوست بسیار عزیزم رضا علامه زاده است که از هر دری می نویسد وچه خوب . اگر علاقه ای به موسیقی کولیان دارید این وبلاگ را از دست ندهید. و دیگری هم وبلاگ فانوس خیال ما (بهروز تورانی) است که از منتقدان قدیمی سینمای ایران است و او هم چندی است هزار و یک شبش را شروع کرده.

و اما از وبلاگ هایی که از طریق وبلاگ بی خوابی و یا از پیامی که برایم گذاشتند ، آشنا شدم باید از وبلاگ گوهر نام ببرم که اتفاقن همین امروز آدرسش را عوض کرده و من هم آدرس جدیدش را گذاشتم. پست قبلیش که تکه ای از فیلم لئون بود برای من دنیایی خاطره را به یادم آورد. وبلاگ تاریخ سینما هم که در مطلب جدیدش به مکتب اکسپرسیونیست  پرداخته، تقریبن پایگاه روزانه من شده.

قصد ندارم تمام وبگردی هایم را برایتان بنویسم ولی دو وبلاگ دیگر را باید حتمن نام ببرم ..اولی وبلاگ رویا بین هاست که نگاهی دیگر دارد به سینما و دیگری هم وبلاگ سفره خانه است که چند سالی است که دنبال میکنم و از شعر هایش لذت می برم.

در این وبگردی ها به مطلبی بر خوردم که ذهنم را به خود مشغول کرد و آن اینکه این وبلاگ های سینمایی به شدت پراکنده اند و ممکن است که بر سر یک اتفاق وبلاگی را پیدا کرد که اتفاقن خواندنی هم است. و چه بسا مطلبی را که من انرژی می گذارم و فیلمی را معرفی می کنم ، شخص دیگری در وبلاگش معرفی کرده باشد ، چه بسا بهتر از من. من در آغاز که این وبلاگ را شروع کردم به قصد معرفی هزار و یک فیلم و لیستی هم تهیه کرده بودم با دیدن وبلاگ بی خوابی متوجه شدم که بخشی از لیست من آن جا هست وجه خوب هم معرفی شده اند.

پیشنهاد من به وبلاگ های سینمایی این است که : یک وبلاگ فهرست درست کنیم با لینک مطالب هر وبلاگ  و هر هفته به روزش کنیم . با این حساب کلی در وقت صرفه جویی می شود و با نگاه کردن به فهرست دیگر می دانیم که به سراغ کدام وبلاگ برویم که پست جدید دارد.

این ایده هنوز خام است و نیاز به همفکری دارد . منتظر پیشنهاد می نشینیم.

باسلام. 

دوباره سعی کن سام

دوباره بزن سام( در تهران:دوباره سعی کن سام)                                                               

کارگردان: هربرت راس                                                                                                 

فیلمنامه: وودی آلن بر اساس نمایشنامه ای نوشته خودش                                              

فیلمبردار : اوئن رایزمن                                                                                         

بازیگران :وودی آلن ، دایان کیتن ، تونی رابرتز ، جری لیسی (شبح همفری بوگارت)

آلن فلیکس عشق سنمایی است که به تازگی زنش ترکش کرده وحین تماشای فیلم کازابلانکا شبح همفری بوگارت به او توصیه می کند که دوست دختر جدیدی بگیرد . لیندا (دایان کیتن) و همسرش دیک به کمک آلن می آیند .... بعد از مدتی آلن به لیندا علاقمند می شود و شبی را با هم سر می کنند....

فیلم که بر اساس نمایشی موفق نوشته خود وودی آلن اقتباس شده ، هرچند که توسط خود وودی آلن کارگردانی نشده ولی فیلمی کاملن وودی آلنی است.

در آغاز آلن را مشغول تماشای صحنه پایانی کازابلانکا می بینیم که پایان فیلم هم در واقع باز سازی همان صحنه است.

شوخی های فیلم کاملن جا افتاده وتماشاچی را با خود درگیر می کند. دیالوگ ها عالی است و حتی خیلی حساب شده تر از فیلم بعدی وودی آلن پول رو بردار و فرار کن.بکی از دیالوگ ها فیلم:

آلن : نه این درست نیست پدر و مادر من هرگز از هم جدا نشدند ، هر چند که من خیلی اصرار کردم که این کار را بکنند.

هربرت راس کارکردان فیلم واقعن خودش را به فیلمنامه نزدیک کرده نه فیلمنامه را به خودش و این فیلم را تبدیل کرده به یکی از بهترین های وودی آلنی.

شبح بوگارت درست مثل یک شیطان و فرشته همزمان روی شانه های آلن است  به این دیالوگ توحه کنید:

Nancy: Don't listen to him!
Bogart: Don't listen to HER!
Allan: Fellas, we're in a supermarket.

توصیه می کنم که تماشای این فیلم را نگذارید برای روز های آخر چون واقعن حیف میشود اگر نبینید.

در انتها چند تا از دیالوگ های فیلم را برایتان می گذارم و توضیح این که اول می خواستم ترجمه آن ها را بگذارم ولی واقعن حیفم آمد چون اصالتش را از دست می داد.

 .

. 

 

Nancy: My lawyer will call your lawyer.
Allan: I don't have a lawyer. Have him call my doctor.

 

Allan: That's quite a lovely Jackson Pollack, isn't it?
Museum Girl: Yes, it is.
Allan: What does it say to you?
Museum Girl: It restates the negativeness of the universe. The hideous lonely emptiness of existence. Nothingness. The predicament of Man forced to live in a barren, Godless eternity like a tiny flame flickering in an immense void with nothing but waste, horror and degradation, forming a useless bleak straitjacket in a black absurd cosmos.

Allan: What are you doing Saturday night?
Museum Girl: Committing suicide.
Allan: What about Friday night?