کارگردان : جری شاتزبرگ

فیلمنامه : گاری مایکل وایت ، برمبنای داستانی نوشته خودش

فیلمبردار: ویلموش ژیگموند

موزیک: فرد رایتانو

بازیگران: جین هاکمن، ال پاچینو ، دوروتی تریستان، ان وجوورت ، ریجارد لینچ ، ایلین برنان ، پنی الن

رنگی ۱۱۵ دقیقه (برنده نخل طلای جشنواره کن ۱۹۷۳)

 ماکس(جین هاکمن) و لاین(آل پاچینو) طی برخوردی با هم آشنا میشوند وهمراه. ماکس می خواهد با پس اندازش یک کارواش درپیتسبورگ راه بیاندازد. آن ها با هم همراه می شوند وتصمیم می گیرند که با هم کار کنند. سفری آغاز میشود که سر انجامش بر وفق مراد آن ها نیست.

قصد آن ندارم که داستان فیلم را کامل تعریف کنم تا برای آن ها که راغبند فیلم را ببینند جالب تر باشد. به  هر  صورت اگر می خواهید  خلاصه  کاملتری  بخوانید ، رجوعتان  می دهم  به  راهنمای فیلم     بهزاد رحیمیان.

از اواخر دهه ۶۰ وتقریبن تا اواسط دهه ۷۰ موج فیلم های دو نفره یا رفاقتی بخشی از سینمای روشنفکرانه را تشکیل می داد. فیلم هایی با مضمون رفاقت دو ادم از طبقات پایین یا متوسط جامعه که هیچ سنخیتی حد اقل در ظاهر با هم نداشتند.

کابوی نیمه شب، مثال بسیار خوبی بر این نظریه است.

مترسک بیش از آن که بخواهد تز جامعه شناسی بدهد(هرچند که آدم هایش را از طبقه متوسط جامعه انتخاب کرده بر خلاف کابوی نیمه شب) دوستی و رفاقت این دو زوج ناجور را به تصویر می کشد.

ماکس، خشن و تنومند و قلدر و بی اعتماد به همه و بر عکس او لاین ، ضعیف و رمانتیک و لوده.

یکی از صحنه های زیبای فیلم جایی است که ماکس می خواهد از فروشگاهی چیزی بدزدد و از لاین می خواهد که حواس فروشنده ها را پرت کند و لاین اعلام آمادگی می کند و شروع به فریاد زدن و دویدن مکند به طوری که همه محو تماشای او می شوند، و وقتی لاین به طرف ماکس بر می گردد ، ماکس را می بینیم که که همان جا مات و مبهوت ایستاده.

و دقیقن از همین جاست که کاریر سینمایی پاچینو شکل می گیرد.

درست است که پدر خوانده معرفی خیلی خوبی بود ولی مترسک و سرپیکو و بعد از ظهر نحس ، پاچینو را به ستاره مبدل کرد.

اولین نمایش فیلم  در جشنواره جهانی فیلم تهران بود ، اگر اشتباه نکنم در چهارمین دوره وبعد از جند ماهی سینما شهر قصه مرحوم فیلم را اکران کرد که نمایش فیلم سه هفته بیشتر دوام نیاورد.

فیلم را اولین روز نمایشش و در اولین سانس با کیان میرفندرسکی دیدم...مثل همیشه ردیف جلوی جلو روی دو صندلی وسط....کیان چه از نظر قد  و چه از نظر هیکل دو هوا از جین هاکمن تنومندتر بود ومن هم که لاغر تر از پاچینو بودم. ازسینما که بیرون می امدیم ، کیان نگاهی به من و خودش کرد....نیازی به گفتن نبود ...زوج ما خیلی ناجور تر از زوج هاکمن و پاچینو بود.

بیش از بیست سال است که از کیان خبری ندارم ...امیدوارم سلامت وپاینده باشد که حق مسلم اوست.

با سلام.

فیلم بعدی :دوباره سعی کن سام